To ja, Mama Buby

Najtrudniej jest zawsze zacząć, choć przymierzałam się do tego już kilka lat, a w ostatnich miesiącach myślałam o tym codziennie. Od zawsze lubiłam pisać – pamiętniczki, złote myśli choć najbardziej to listy. Miałam nawet kilku listowych przyjaciół, z którymi wymienialiśmy korespondencję na pięknych papeteriach. Myślę, że to kryło w sobie jaką magię – przez charakter pisma, pogniecioną kartkę, zapach papieru skropionego ulubionymi perfumami mogliśmy się na chwilę przenieść do osoby z którą tworzyliśmy mocną więź. Chyba najlepsze w pisaniu jest to, że można słowa przeczytać kilka razy i zawsze odnaleźć we fragmentach to, czego w danym momencie najbardziej potrzebujemy.

Ale do rzeczy. Powinnam się pewnie na początku przedstawić – choć domyślam się że osoby, które będą moimi pierwszymi, jeśli nie jedynymi odbiorcami to moi bliscy, którzy mnie bardzo dobrze znają. Jednak i tak się przedstawię – tak jest grzecznie i nada to może więcej szyku.

Mam na imię Emilka (nie cierpię jak mówi się do mnie Emilia. Dlaczego? Moja mama zwracała się tak do mnie kiedy robiło się naprawdę poważnie, choć na co dzień używała najsłodszych jak na Mamę przystało zdrobnień – Emisia, Emi, Miśka, Emiś, Misiulek, Emilka). Więc moje pełne imię widnieje jedynie w moim dowodzie osobistym i innych dokumentach. Choć wiele osób gdy się przedstawiam robi krzywą minę czemu dorosła osoba przedstawia się zdrobnieniem, to doszłam chyba w życiu do takiego momentu, że przestałam się tym przejmować. To MOJE imię. Nic nikomu do tego !

Tak więc jestem Emilka. Lubiłam od zawsze pisać. I gadać też. Chyba najwięcej kalorii spaliłam w życiu rozmawiając na lekcjach, w kościele z koleżanką czy w pracy z przyjaciółką niż na siłowni. Odnoszę wrażenie, że choć moje klepanie było może dla niektórych irytujące, to wiele osób i tak go słuchało. Jak audycji radiowej, która leci w tle cały dzień gdy coś robimy i jak się ją wyłączy i orientujesz się po czasie że jej nie ma to Ci zaczyna jej brakować.

Jak już zdałam sobie sprawę z tego, że lubię gadać, lubię pisać, a poza tym lubię ludzi, rozmowy i dyskusje to postanowiłam znaleźć dla siebie przestrzeń, w której mogę to bezkarnie robić. Wiele osób stwierdzi, że znalazłam sobie na to „idealny” (nie bez przypadku w cudzysłowie) czas.

Miesiąc temu zostałam Mamą. Zazwyczaj noworodki dają popalić rodzicom odbierając im każdy skrawek przestrzeni, miejsca i czasu. Podobno chodzą wtedy (rodzice nie noworodki) jak zombie po własnym domu i wolną chwilę pożytkują na spaniu, robieniu zaległego prania, szykowaniu jedzenia na którego skonsumowanie i tak potem nie wystarczy już czasu.

Ja jestem tą szczęściarą, która po porodzie (o nim też opowiem, bo tu działo się tyle, że zasługuje to na osobne posty) wróciła do domu i mogła cieszyć się nowym członkiem rodziny w błogiej ciszy, spokoju. Tak, moje dziecko to złoto. Zainspirowana przeżyciami ostatnich miesięcy i tą błogą przestrzenią poczułam, że czas ruszyć z tematem, który mi zalegał już długo i na który moje dziecko ewidentnie daje mi przyzwolenie i przestrzeń. Tak więc jestem – Mama Buby.

I tu wspomnę o osobie, która najbardziej mnie wspierała i bez której nie przekopałabym się przez technologiczne przeszkody – o moim mężu. Domyślam się, że to on będzie moim największym fanem bo pomaga mi od samego początku zrealizować swoje pomysły i jest niesamowitym wsparciem. No i z naszej Dwójki to on działa od razu, gdy ja rozmyślam i zbieram się w sobie. Więc za logo strony i całym graficznym  aspektem strony stoi mój Mąż. Dziękuje Kochanie !

Kim jest Mama Buby? Nie żadna tam specjalistka, żadna idealna matka ani znawczyni czegokolwiek. Po prostu cieszę się, ze jestem Mamą a w ostatnim roku wydarzyło się tyle historii i mam z nimi związanych wiele przemyśleń, że jestem mojemu dziecku dzisiaj za to wdzięczna bo wiem, że z jej pojawieniem się już na dwóch kreseczkach 9 miesięcy temu dostałam wiele energii. I chcę się nią tutaj dzielić.

Witam wszystkich bardzo ciepło, ja, Emilka. Mama Buby. I mam nadzieję, że pozostaniecie tu ze mną albo ja pozostanę z Wami, jak ta audycja która leci w tle początkowo niesłyszalna a której później szkoda już nie słyszeć.

Ściskam.